ถึงนัทตี้ ดิววี่ และอิมะลิ
ชั้นจะออกเดินทางแก้ช้ำใจสักพักนะ ชั้นว่าชั้นจะทำแบบ จูเลีย โรเบิตส์ ใน อีท เพรย์ เลิฟ
พวกแกไม่ต้องตามหาชั้นล่ะ ชั้นต้องการอยู่อย่างสงบแบบไร้ซึ่งผู้ชายมาวุ่นวายชีวิต
... แล้วเดี๋ยวจะเก็บผู้ชายไปฝาก
รักพวกแกย่ะ, ทิฟฟี่
นัทตี้อ่านจดหมายบอกลาไปค้นหาคำตอบให้ชีวิตของทิฟฟี่แล้วก็ไม่เข้าใจ เกาหัวแกร็กๆ "ต้องการอยู่อย่างสงบแบบไร้ซึ่งผู้ชายมาวุ่นวายชีวิต แต่บอกแล้วจะเอาผู้ชายมาฝาก ... อะไรของมันวะ"
"อิทิฟฟี่มันขาดผู้ชายได้ซะที่ไหนล่ะ แล้วทำมาเป็นพูด โถ่ พอเอาเข้าจริงก็กินเองหมด ชั้นล่ะเบื่อ" ดิววี่บ่นอย่างเบื่อหน่าย
"โอออ...นี่แกอยากได้ผู้ชายมันหรอ" นัทตี้ถามพลางขยำจดหมายทิฟฟี่ใส่แก้วกาแฟที่ว่างเปล่าอย่างไม่ใส่ใจ
"เอ่อออ ไม่นะ ชั้นว่าชั้นไม่อยากได้ ฮ่าๆๆ" ดิววี่พูดจบก็เก็บของใส่กระเป๋าแล้วทำท่าจะลุก
"แกจะไปไหนวะ อิมะลิจะมาถึงแล้วนะ" นัทตี้โวยวายเพราะไม่อยากอยู่กับมะลิสองคน
"โอ้ยแกหนิ ก็ชั้นไม่อยากเจอมันอ้ะ" ดิววี่พูดจบ กำลังจะหันหลังเดินออกไป แม่มะลิก็เดินเข้ามา
"เฮลโหลวววววว มาย เฟรนส์... โออออ ดิววี่ ลอง ไทม์ โน ซี นะคะ ดาร์ลิง" แล้วมะลิก็ประทับจูบที่แก้มดิววี่ 1 ที "โอ๊ะ นัทตี้ โอ๋ๆๆๆๆ อย่าน้อยใจ มามะ เดี๋ยวมะลิจุ๊บสองทีเลย"
"กรี๊ดดดดดด ไม่ต้อง" นัทตี้กรีดร้องแล้วรีบวิ่งไปหลบหลังผู้ชายหน้าหล่อโต๊ะข้างๆประหนึ่งว่ามะลิเป็นแมงสาบ แมงวัน ไส้เดือน กิ้งกือ หรืออะไรทำนองนั้น "อย่านะ!" นัทตี้ยังคงย้ำอีกรอบ
"โอ๊ะ เข้าใจหาที่หลบนะยะ หล่อเชียว! หน้าขนไปหน่อยแต่ไม่เป็นไร มะลิรับได้" แล้วมะลิก็ยื่นหน้าทำปากจู๋เพื่อจะจูบผู้ชายคนนั้น แต่ทว่า...
เปรี้ยง! โครม! ตุ๊บ!
พ่อหนุ่มหน้าขนสอยมะลิร่วงกลางร้านกาแฟชื่อดังไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ...จริงนะๆ ไม่ได้ตั้งใจจริงจริ๊ง
"มะลิ!" นัทตี้และดิววี่ร้องออกมาพร้อมกัน
"โอ้ย ตายแล้ว ผมขอโทษ นั่นเพื่อนคุณสองคนหรอครับ?" ชายหนุ่มหน้าขนยืนลูบหนวดมองซากมะลิด้วยความหวาดวิตก "เธอเป็นไรมากมั้ย โอ้ย ผมขอโทษจริงๆ คือผมตกใจ ... เดี๋ยวผมโทรเรียกรถพยาบาลนะครับ"
ไม่นานนักรถพยาบาลก็มาถึง มะลิถูกหามขึ้นรถไปอย่างรวดเร็ว
"แก มะลิจะตายมั้ยวะ" ดิววี่ถามอย่างเป็นห่วงมะลิ
"จะบ้าหรอ ไม่ตายหรอก เมื่อกี้มันยังเพ้อถึงผู้ชายเลย ไม่ได้ยินหรอ" นัทตี้เรียกสติดิววี่กลับคืนมา
"เออว่ะ ... แล้วมันคือใครวะ อิผู้ชายคนนั้นเนี่ย แกรู้จักป่ะ" ต่อมเสือกดิววี่เริ่มทำงาน
"ไม่อ่ะ ไม่คุ้นเลย" คำตอบของนัทตี้ทำเอาดิววี่ผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด
"เออ เราควรจะบอกทิฟฟี่ัมันหน่อยมั้ย" นัทตี้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะโทรหาทิฟฟี่ แต่ก็โดนดิววี่ขัด
"มันนั่งวิปัสสนาอยู่รึเปล่าแก เดี๋ยวไปกวนมันนะ" ดิววี่เริ่มฟุ้งซ่าน
"เออ งั้นส่งข้อความละกัน"
edit @ 2 May 2011 03:42:13 by theBrunette
แสงแดดอ่อนๆยามเช้า สาดแสงผ่านช่องม่าน สีขาวพริ้วไสวจากสายลม ทำให้เห็นร่างหญิงสาว อยู่ใต้ภายผ้าหม่สีแดงเพลิง(ดั๊นชอบสีแดง มีปัญหาปะ?) หล่อนยังคงนอนหลับไหล ไปพร้อมน้ำตา.................
คุณคิดผิด!!
นี่ไม่ใช่ไดอารี่รักหวานแหวว สาวบอบบาง นางเอกละครช่องหลายสี นะคะ
ดังนั้นหล่อนจึงหลับไหลพร้อมซุกอกชายหนุ่มข้างกายแทน ฮาๆ
ปิ๊ปๆ
เสียงเมสเสจจากโต๊ะข้างหัวเตียง สั่นครืดๆ ปลุกหล่อนขึ้นจากนิทรา (ไม่ได้อัพไดนาน ถ้าไดจะพล่ามด้วยความน้ำเน่า อย่าได้แปลกใจ)
หญิงสาวค่อยๆผละกายออกจากอ้อมอกชายหนุ่มเพื่ออ่านข้อความ (เริ่มอิโรติก กร๊าก)
กลับมาได้แล้ว อย่ามานางเอก!
มะลิเข้า รพ.(อีกแล้ว)
"เอ๊ะ นังนี่ รู้ดีอีกละ เฮ้อออ แต่ทิฟฟี่ก็ช้ำใจจริงๆนี่" ทิฟฟี่พูดพลาง เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง
"ทิฟฟี่" เสียงเรียกจากชายหนุ่มด้านหลัง "แล้ววันนี้ คุณก็ได้อยู่ข้างๆผม แล้วนะ" พร้อมโอบกอด (อีนี่อีโรติค ตลอด)
"แฮรี่!" ทิฟฟี่เอ่ยเรียกเสียงเศร้าสอย 'เอาวะ พลาดพี่ เราก็ยังกลับมาหาน้องได้เสมอ'... ทิฟฟี่ได้แต่คิดในใจ (เอ๊ะ อีนี่นางร้าย)
ด้าน ดิววี่กับนัทตี้
'ปิ๊บ ปิ๊บ'
รู้ดีนักนะ เดี๋ยว ชั้นเอาผู้ชายไปฝาก มีเรื่องเซอร์ไพร์จะบอก ^^
"อินี่.. " นัทตี้อ่านข้อความพลางส่ายหน้า
"ทำไม ทิฟฟี่จะกลับมาแล้วหรอ....นี่ แกว่าชั้นซื้อคู่นี้เพิ่มดีไหม นัทตี้" ดิววี่พูดพลางหนุมซ้าย หนุมขวา ในกระจก
"ซื้อสิ สวยดี" นัทตี้ตอบ พลางเรียกพนักงานของไซน์รองเท้า
"อิมะลิเป็นงัยบ้างวะเนี้ย" ดิววี่เมื่อหายฟุ้งซ่าน (อาจเป็นเพราะไม่ได้ช้อปปิ้ง) เพิ่งจะเป็นห่วงมะลิขึ้นมา
"เดี๋ยวเสร็จแล้ว เราค่อยไปหามันก็ได้นี่ เผลอๆทิฟฟี่หล่อนอาจจะกลับมาพอดีก็ได้นะ" นัทตี้พูดพลาง ยิ้มขอบคุณพนักงานที่หารองเท้ามาให้
'ปิ๊บ ปิ๊บ' เสียงโทรศัพท์นัทตี้ ดังขึ้น หล่อนหยิบขึ้นมากดดู ด้วยใบหน้าปลกใจ
'ทำไม คุณถึง จำผมไม่ได้ ทั้งๆที่เราเพิ่งเจอกันอีกครั้ง............ จาก ชาย นิรนาม'
ดิววี่แอบชะเง้ออ่านข้อความด้วย
"อุ้ย ใครวะ...... พี่หนวดคนนั้นวะ แต่เค้าเป็นใคร?" ดิววี่พูดพลางทำท่าคิด
สองสองได้แต่งงงวยกับชายนิรนาม มะิลิเพลินใจกับคุณหมอหล่อ ที่มาดูแลตนเอง
ทิฟฟี่ยังดีความสุข เอ้ยย ยังคงช้ำใจให้ปิ้นปลอบ (เอ๊ะ ยังงัย)
เรื่องราวเป็นยังงัยต่อไป!!~
edit @ 2 May 2011 10:50:07 by theBrunette
